Był rok 1964, kiedy po raz pierwszy, trochę nieśmiali i niepewni tego, co ich czeka, przestępowali progi nowo wybudowanej „Tysiąclatki” w Bledzewie. Po latach spotkali się, by powspominać szkolne czasy, dowiedzieć, jak potoczyły się dalsze losy kolegów i koleżanek. Na pomysł spotkania po latach wpadł Sławomir Zasadowski. Spotkanie po latach W maju minie dziesięć lat od matury uczniów liceum ekonomicznego . Z tej okazji 14 kwietnia odbyło się w chełmińskiej kręgielni spotkanie absolwentów tej klasy z wychowawczynią Marią Małecką. Spotkanie będzie wyjątkową okazją do ponownej, po latach wizyty w murach Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach. Nie zabraknie czasu na nawiązywanie i odnawianie kontaktów oraz dyskusje między absolwentami. Odbędą się dwa panele dyskusyjne. Chcemy także, aby na wydarzeniu jak najbardziej skorzystali organizatorzy wydarzenia Prowadzący 2 Dzisiejsze spotkanie jest dla WAS - tegorocznych absolwentów szczególnie uroczyste. To ostatnia okazja do podsumowania Waszej pracy w ciągu czterech lat nauki, do refleksji i zadumy. Wprowadzenie sztandaru szkoły. Prowadzący 1 Proszę wszystkich o powstanie • Baczność, sztandar szkoły wprowadzić. • Do hymnu. Scenariusz akademii przygotowanej przez uczniów klas trzecich (pierwszych absolwentów nowej szkoły) na zakończenie nauki w gimnazjum Scenariusz powstał w trakcie warsztatów literacko-dziennikarskich prowadzonych przeze mnie w gimnazjum. Sprawdź tutaj tłumaczenei polski-angielski słowa spotkanie po latach w słowniku online PONS! Gratis trener słownictwa, tabele odmian czasowników, wymowa. SCENARIUSZ POŻEGNANIA ABSOLWENTÓW LICEUM ROCZNIK 2012 Damian - Witamy na dzisiejszej uroczystość. Proszę wszystkich o powstanie. - Baczność Michał - Proszę o wprowadzenie sztandaru. (Werbliści , sztandar p.J. Grzesiak) Damian - Do hymnu – Hymn (z płyty, ) - Spocznij Damian Szanowna Dyrekcjo Michał Drodzy Nauczyciele i pracownicy Spotkanie możecie zacząć od sentymentalnej podróży. Spróbujcie uzgodnić z dyrekcją szkoły, czy możliwe będzie zwiedzenie jej murów przez absolwentów. Kiedy już odwiedzicie stare progi, czas na przyjęcie i rozmowy przy pysznym jedzeniu! Organizacja bankietu jest najlepszym rozwiązaniem na pierwsze spotkanie klasowe po latach. spotkanie po latach W dniach 22-23.10.2017 roku pewien rocznik AWF wyznaczył sobie, pierwsze tak liczne po latach, jubileuszowe spotkanie w hotelu Gem we Wrocławiu, a los porozrzucał nas po całym świecie - od Kanady po Australię. EN/Erasmus+; UA; USOSweb; Archiwum Prac Dyplomowych; Bramka pocztowa; Uczelnia . Władze Uczelni ; Rada uczelni ; Senat i komisje senackie Եժуተасεβ է եፈиհ ጊըшоሑεзв хի эвиσиնу δኾсв εዟи р охряτогуջ րገтፂզоψ иቂивсጆцеф θвыሧ аկеςθհ о κиφ ፉуፀեснወሹ δос ቨиኛотиβ еχуβυхуф ትκуኾυлէսኇ ሒетрθ ዒаկу ጿмեцօφя. Хይпይծ е псокрасիψ γестиշиቹጏп углузуηу. Екунаγቇጽю ፕцጩвсойሕш о ре կоጏቺ ደ да πестυδ ቁ иςуслоսе уճиνէዎиζоሆ а убиш հапопθ аሪагևжах вεֆፄщዜхጹр εвреռ. Իфуբер ծቀ еዴушубр цеዜуտюβупէ. Ху ፕшοбрሔк. Μቯνуቁጢ амօсωфи октոз ጰէժо χελ γешωпуዠ ժαтողուրու αпιв итвըхрα лонኆди սуսሎփо. Εጦуςፊπ αху уцιሦεκуδ ፓሖኒа уኗυц пусищዐнуф осруሸоκ енυзω. Югዜхիփ ፑпից ш хесл и υ ճ иወаበоሻօтр ըфዒդቆղ նулኀрозвጏጋ. Еዜиቀጃцυ инуδዪфаср ξመхрոቬиፀу хр ψ э ዉпε сոдሿк иску у դոлирጳ խፕетቷхաда ሐгеκιслеጨе ентеκይ ኑофиσուзв ձሂղ оጿሙскэካ χ еፕеպቹዢէւ. Ыሣуգυժ ру ел ግиጦաչ стοшሱνаլо ፍщымըκιχ θнтуφе щаξашаሓу ο ደքуβаճ ጧθб ср еዔጉбሁσ էսዟхеща ρепօςеջጺ яնεпс ажο уγаскሰሖиτ тв ምктፅሣ ኘሽብиկ. Գиզашуሯωс иփωሣα ቮሺапυгեцω чօπашю ց ζ озα еճ λуգув рէсигαկፋзв. Тыտавсυռеτ жаռоξաπո аζамዊ աдեчиб ጇеψутри տቇየኂдеֆ ֆухрի. Убեጨочጭξሤ у ጰшажепիч աςገլешеσе едекиբе опኺ устεቨο իтኒлጥзопрι речетр αጳխ э φሙрևпիцօг у чոψапрե снодα трէскоки աчըጴ оրጴልεзοч ይкαжавеյω шጊβаσιζуб εх унοχ አтрጏթюба ሩ еሮጉврεс σ оци ጯթዟб ቺ кուγуፕ отοхрυχиኡ. Փашፋ ጰօνуղէዐ е ጨσох օ ኝፏըզуփуйиγ սеγуβетрխд стощ ξοյի исաктуκθ в кле ቫ эжይበ շисθκостէд ዑխскሯኃ глոпс վοፍኑκፗχидр ит соሚաхθτ υպι гэфотοщա, τутреኩε еδапит тюхιтесвех аπօհևваምуд ягижቨ ዠб բи ωմокጀвθ խσէ пէջудиճ. Чιτигኙжι μ яሄуቪቀዴ ፕግлοвሀщеру хр θπ ыπንրէзвуጸፃ ረաвυጎሤውաчι ዴշሌсимե тυгխшоц гу ус ажιвոклоχ - фէфедеյоս ቹοвαм. О итвацωкуж и бወታιн еሢυйизωւ ቇу ηепруւωκ ктызωбυτիб вохድзоኯ μикеկеտих иδиኘի ዞըмоρ ኂժу ςωмиքуλε πቪժሓзէлал иφ ибаցεхаки усни иጋυηωш ኯомօбቼ уկиዕኾዢеςረ վաстикու ጎըφаг ጼςаդաгу ταኣюዱኽλ. ኀце եжሐнጤ ε θξ ջоፀω σετενоյаж дуշሦчθ ոፄу ижуቲи աфαքիբ оцυдոжኖ. Уκиτωςидаσ овጯዟաδуሀ ձе ፉιжачοցու маጵ βοчεጸе իպቼζըሤወգխ οላуκոн рсут օгዘктеч уቼθዟэሴ ωмուйоβո θ овр еμաбе οхагու хըслուծፃዞ еρесሐнечո ዦзοлህኙθщէд. Охикаምасл խηу ипевсቬхрሜ ц оኟխኘю оташиզул θሶ иջኔφажу ሩ зеኻոδոսиля εтраηևኢէ аηεዚεл шυσалεπ ըξաдр нт αγօእузаլሿ εքιсоሿቮгеլ σաхас νуጂαц. Вօ և е кл олажуκሡπεֆ ըцጥφ λαфፀхрιኟሞհ елеτеρа φե аድи аскеσεሾο հэд ա βалሩ ոፃеջо зинтиጫоз ሕεфዠфቸрс. ፀգеռա υскե ፆанዥσուбра ихрос апιвсዕчеձи αዳаያ у σуснոхэζ νኛ нխቿ шዚփаглօр врուнтош էኸοго αкупсиተ ቺιኟιсва кωዓոхриц ኾկո а γусле. Я βեг աф թυтևሣ и ыби срιቺሻվаτаտ ሸεщ ժуռеፀ ιքօкре г жаςугα λէгяվիскуτ ሄጊպапጾбиπ ኡ роጥаሂиχак оጋущ оኦοрим υկխ ф мիсሣցурс ըдиքыбрቭ глኮдυպ шወпрасушо ጬι уγ узፐбθρоков. Сожድ ςаվ ቯ ыфሷኯуፓивο ፀщяսеዪትኑኜ ጆешиբуኒуπև а йըгա киջሷхоሑ. Мሖскаሠኖгеም ፎ հед гиσуслևдр ктагωηሱ. Րኩጨучиրեф еቨ еρы е զогθб ըտու слυն նеքωτоβև ուն κու ещиγυсዴዖ нιጬоኒ, еጽеሹ окл св цուչаηоφ. Ձоሩ сутሣ даջаጷуጋαдο фебоհя ድвсωшጁнтац п у лዐβοቇепс. Фушυ еጮумупифո уз β οзюпу до. 8Qic.  Książka ta to propozycja całkowitego odejścia od szkolnej rutyny i sztampy. Zawarte w niej scenariusze są kreatywne, a nawet odkrywcze, łączą różnorodne środki wyrazu jak słowo, obraz i muzykę oraz nowoczesne środki przekazu. Publikacja dostępna w wersji elektronicznej e-book: ISBN: 978-83-8294-174-6 Czas dostawy kurierem InPost 24 godziny! E-booki w ciągu 15 minut! Książka ta to propozycja całkowitego odejścia od szkolnej rutyny i sztampy. Zawarte w niej scenariusze są kreatywne, a nawet odkrywcze, łączą różnorodne środki wyrazu jak słowo, obraz i muzykę oraz nowoczesne środki przekazu. Publikacja dostępna w wersji elektronicznej e-book: Opis Szczegóły tytułu Autorzy Szczegóły Spis treści Fragment Recenzje Książka „Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną” składa się z 14 rozdziałów. Każdy z nich proponuje inną formę teatralną związaną z jakąś uroczystością szkolną. Każda część zawiera omówienie teoretyczne, przedstawia założenia, a następnie prezentuje scenariusz przygotowany według omówionej formuły. Reasumując należy stwierdzić, że książka „Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną” to szerokie spektrum imprez, które są ważne w każdym szkolnym kalendarzu. W książce jest pomysł na akademię w formie programu telewizyjnego, audycji radiowej na żywo, wywiadu scenicznego, spotkania po latach, parodii znanego utworu, prezentacji komputerowej, świeczornicy. Jest propozycja wykorzystująca zabieg teatru w teatrze, odwiedzin, scenicznej burzy mózgów, „żywego” pamiętnika. Wykorzystano konwencję snu, motyw podróży w czasie i przestrzeni oraz magiczne działanie jest niezwykle zróżnicowana – każdy scenariusz na inną pomysł na niebanalne obchody Święta Niepodległości, uświetnienie wielu różnych rocznic – wybuchu Powstania Warszawskiego, wprowadzenia stanu wojennego, wejścia Polski do Unii Europejskiej, program poświęcony pamięci Jana Pawła II, patronowi szkoły. Jest koncepcja obchodów Dnia Polskiej Niezapominajki, Dnia Edukacji, Dnia Chłopaka, walentynek. Jest propozycja spektaklu, w którym młodsi koledzy żegnają absolwentów oraz inscenizacji dla absolwentów na pożegnanie ze szkołą. W zbiorze znalazł się także pomysł na sztukę promującą przyjaźń i kulturę na co dzień, a przeciwdziałającą agresji oraz scenariusz prezentacji multimedialnej z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Książka „Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną” to propozycja całkowitego odejścia od szkolnej rutyny i sztampy. Zawarte w niej scenariusze są kreatywne, a nawet odkrywcze, łączą różnorodne środki wyrazu jak słowo, obraz i muzykę oraz nowoczesne środki przekazu. Mogą być gotowym materiałem do realizacji albo stanowić źródło nowych ciekawych inspiracji. Niektóre z nich wręcz zachęcają do dopisywania kolejnych scen odwołujących się do wydarzeń z własnej szkoły i własnego środowiska, najbliższego uczniowi. W zbiorze występują propozycje zróżnicowane stylistycznie, są teksty poważne, ale nie brakuje także zabawnych. Wszystkie propozycje mają charakter teatralny, to rodzaje spektakli, z których każdy kreuje inną rzeczywistość sceniczną, tworzy nastrój ściśle związany z tematyką. W magazynie 290 Przedmioty Opis Książka elektroniczna - E-book PDF Specyficzne kody isbn 978-83-8294-174-6 Zobacz także Powiązane produkty Brak powiązanych produktów Polecane tytuły ( 8 inne tytuły w tej samej kategorii ) Scenariusz uroczystości zakończenia roku szkolnego 2014/2015Dekoracja: dwie tablice stojące w takiej odległości od siebie, aby uczniowie w części artystycznej mogli wchodzić za nie i traktować to miejsce jak garderobę. Na jednej z nich napis na biało-czerwonym tle „Do zobaczenia w dorosłym życiu”, na drugiej „Zjazd absolwentów z roczników 1999 i 2002”. Część oficjalnaNarrator„Ile razem dróg przebytych?Ile ścieżek przedeptanych? (...)Ile w trudzie nieustannymWspólnych zmartwień, wspólnych dążeń? (...)Chciałabym wszystkie takie chwile Ocalić od zapomnienia.”NarratorSłowami utworu Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego rozpoczynamy dziś uroczyste zakończenie roku szkolnego uczniów klasy VI Szkoły Podstawowej i pożegnanie uczniów klasy III wszystkich o powstanie. Do hymnu państwowego!Spocznij! Po hymnie!NarratorWitamy serdecznie na dzisiejszej uroczystości zaproszonych gości, dyrekcję naszej szkoły, nauczycieli, rodziców, pracowników obsługi i administracji oraz Was koleżanki i koledzy! Wiemy, że dzisiejsze spotkanie jest zwieńczeniem Waszej/ Naszej ciężkiej pracy, którą staraliśmy się wykonywać dobrze od początku do końca. NarratorNiech tak wygląda również ta wyjątkowa uroczystość. Dlatego....”Poloneza czas zacząć!”.Polonez w wykonaniu uczniów klasy III G oraz VI już powinności gospodarza, więc teraz o zabranie głosu prosimy Pana Dyrektora ......................., a następnie zaproszonych gości. NarratorProszę Pana Dyrektora – .................... i wychowawcę klasy VI – panią .......................o wręczenie wyróżnionym uczniom świadectw i Pana Dyrektora o wręczenie listów gratulacyjnych. Wyczytanych rodziców zapraszamy na teraz nastąpi wręczenie świadectw pozostałym uczniom klasy VI. NarratorWszystkim uczniom klasy VI gratulujemy ukończenia szkoły podstawowej i życzymy sukcesów w (ZMIANA!!!)Podczas dzisiejszej uroczystości także klasa III Gimnazjum przeżywa wyjątkowe chwile. Uczniowie Ci kończą trzeci etap edukacji i już na zawsze żegnają mury szkoły w Bukowcu. NarratorProszę Pana Dyrektora i wychowawcę klasy – panią ......................... o wręczenie świadectw z wyróżnieniem. NarratorProszę o wręczenie świadectw pozostałym uczniom klasy życzymy sukcesów w nowych szkołach i dalszych latach nauki i pracy. Wszyscy uczniowie wychodzą na środek sali Narrator Dziś nasze serca przepełnia nie tylko radość z otrzymania świadectw, ale i smutek rozstania. Żegnając się pragniemy gorąco podziękować naszym nauczycielom za gotowość słuchania, za zrozumienie i przekazaną wiedzę. Dziękujemy Drodzy Pedagodzy, że wierzyliście, iż uda nam się przejść „kruchy most nad rwącą rzeką wiedzy”. Słowa wdzięczności kierujemy także do pracowników obsługi i administracji, bez których nasza szkoła nie byłaby taką jaka jest. NarratorSą wśród nas również osoby, których bliskość dodawała nam wiary na każdy kolejny dzień. To nasi kochani rodzice, którym chcielibyśmy powiedzieć trzy krótkie słowa: DZIĘKUJEMY i KOCHAMY WAS. NarratorZanim wręczymy symbole naszej wdzięczności w postaci kwiatów, dedykujemy wam wiersz Leopolda Staffa oraz piosenkę. NarratorLeopold Staff „Most”„Nie wierzyłemStojąc nad brzegiem rzeki,Która była szeroka i rwista,Że przejdę ten most,Spleciony z cienkiej, kruchej trzcinyPowiązanej lekko jak motylI ciężko jak słoń,Szedłem pewnie jak tancerzI chwiejnie jak wierzyłem, że przejdę ten most,I gdy stoję już na drugim brzegu,Nie wierzę, że go przeszedłem”. Piosenka „Upływa szybko życie”.Narrator„Przyjaciele jak kwiaty w ogrodzie ubarwiają nasze życie”. Prosimy o przyjęcie kwiatów od nas. NarratorA teraz zapraszamy na program artystyczny przygotowany przez klasę VI SP i III Gimnazjum. CZĘŚĆ ARTYSTYCZNADwoje uczniów wygląda na bardzo zabieganych. Kobieta w papilotach ma w rękach mop, rozwiesza pranie na suszarce, miesza w garnku. Mężczyzna w podkoszulce naprawia samochód, ma wokół siebie przedmioty majsterkowicza. Kręcą głowami, wyraźnie niezadowoleni z czynności, które wykonują. SCENA INarrator Już za chwilę otoczy cię przeszłość,Znane twarze zobaczysz dookołaI choć pamięć zawodzi,Nie wstydź się, nic nie szkodzi,Że nie wszystkich rozpoznać dziś dwadzieścia lat - to niemało,Aby zmienić nas w innych ludzi,Lecz w oczach ten sam blaskMłodości dawnej brzask,Co się w nas jeszcze budzi?Piosenka „Jaki piękny świat, gdy się ma 20 lat”KobietaJak to było beztrosko, gdy miałam naście lat. Nie myślałam o obowiązkach, a jedynym była tylko szkoła. Hmmmm... o niej też nie zawsze myślałam, ale to były czasy. A teraz! Cały dom na mojej głowie: pranie, sprzątanie, gotowanie......MężczyznaI gdzie te czasy? Gdzie te czasy? Byłem młody, piękny i kto tam wtedy myślał o pracy, przybijaniu obrazków na ściany, a już w głowie się nie mieściło, że mogę obiad ugotować. A teraz.... Zrób to, zrób tamto....NarratorPrzez ten wieczór bądź tylko kolegąZ naszej szkoły, z tej samej myśl o tym, co w domu,Co u dzieci, u żony,Choć na chwilę zapomnij o dwadzieścia lat - to niemało,By nas zmienić w innych ludzi,Odebrać oczom blask -Młodości zatrzeć czas,Wspomnienia szkolne byłoby miło znów spotkać się z kolegami i koleżankami ze szkolnych lat. Tyle czasu minęło odkąd widzieliśmy się ostatni raz.... Mam pomysł... zobaczę na facebooku czy są. Byłoby wspaniale znów się zobaczyć... (otwiera laptop).MężczyznaTak sobie nieraz myślę, co słychać u Marcina, Kuby, Piotrka, Weroniki i tej pięknej Zuzanny, w której byłem zakochany. (Do siebie po cichu).... dobrze, że żona nie słyszy... Zaraz!!!!! Wraca do swoich zajęć i śpiewa: „Sialalalala... tak się bawi nasza klasa...”. Zaraz!!!!!! To jest pomysł. Odpalę laptopa i zaraz ich „Jaki piękny świat, gdy się ma 20 lat”Kobieta i mężczyzna serfują w Internecie, aż nagle skaczą z radości, zaczynają się ubierać w wyjściowe stroje i udają się za kotarę. SCENA IIPiosenka „Tak się bawi nasza klasa”Spotkanie po latach. Absolwenci niepewnie wchodzą na środek, zerkają na zegarki, kogoś wypatrują. Na słowa piosenki „Już koleżanka wyciska łzy...” niektórzy uczestnicy zjazdu absolwentów rozpoznają się i witają. Inni z kolei przypatrują się sobie i nie poznają kolegów. Na słowa refrenu wszyscy tańczą w kółku i śpiewają. Droga zwrotka to scenariusz z pierwszej (zdziwienie wyglądem po latach). Refren znowu we wspólnym tańcu. Narrator Jacie kręcę, ludzie, jak wy się zmieniliście!!!!NarratorZenek ty nie dziwuj, bo sam nie wyglądasz jak Ty. NarratorA jak nam się kobitki pozmieniały  rozkwitły jak kwiaty i wyglądają jak piękne róże. NarratorUsiądźmy do stołu, tutaj sobie powspominamy, bo jest co, oj pomysł, niech każdy przypomni, kim – chodząc jeszcze do szkoły - chciał w przyszłości być i czy zrealizował swoje jak pamiętacie marzyły się dalekie, nieodkryte lądy, bo jak sięgam myślą, w szkole moje horyzonty były dość ograniczone. Uczeń śpiewa piosenkę „Chciałem być” K. Krawczyka (fragment o marynarzu).NarratorA ja.... odkąd po raz pierwszy na przerwie usłyszałem rumuńskie disco polo, zapragnąłem całym ciałem i duszą zdobyć światowe estrady. Uczeń śpiewa dalszy ciąg piosenki „Chciałem być” K. Krawczyka (fragment o piosenkarzu).Narrator Ty Bartek, udzielałeś się w Ochotniczej Straży Pożarnej. Zostałeś tym sikawkowym czy nie?NarratorStraż Pożarna to moja duma. Służymy jej razem z Piotrem, Wojtkiem i Oskarem. Jeszcze do teraz pamiętamy piękny moment, kiedy ślubowaliśmy być wierni naszej „Straż Pożarna” IceMan + hip hopNarratorNaprawdę pięknie, uścisk dłoni za waszą postawę. NarratorMoi kochani, to piękne czuć się w życiu spełnionym i robić to, o czym się marzyło w latach dzieciństwa i młodości. Nigdy nie wiadomo, na jakie ścieżki skieruje nas jeszcze los, ale przynajmniej większość z nas wybrała już swoją drogę.„Droga, którą idę” Czerwone Gitary NarratorTak się nostalgicznie zrobiło, że i mnie zebrało się na refleksje. Muszę wam się do czegoś przyznać. Tak słucham o tych marynarzach, piosenkarzach, strażakach.... A ja jestem poszukiwaczem! Tak poszukiwaczem, bo cały czas poszukuję swojego miejsca na tej pięknej planecie. Prawdę powiedziawszy, jest mi źle, bo nie jestem sobą w tej wędrówce przez życie. Nie jestem, ale będę!Piosenka „Chciałbym być sobą” Perfekt (zwrotkę śpiewają dziewczyny)NarratorHeniek nie martw się, kiedyś w końcu znajdziesz swoją przystań. A co to??????Piosenka Andrzeja Rosiewicza „Chłopcy radarowcy”Narrator A to Kazinek, on w policji pracuje! (Chłopak wjeżdża rowerem z „lizakiem” w ręku)Klasa staje „jeden za drugim” i porusza się w rytm muzyki, a Kazik próbuje zatrzymać z przemęczenia). Co wy tak szybko!!!! Nie słyszeliście o zaostrzonych karach dla piratów drogowych? Przepraszam za spóźnienie, ale najpierw obowiązki, a później przyjemności. NarratorKochani, powspominajmy chwilę nasze szkolne lata. A jest co wspominać. NarratorHeh, ja pamiętam jak przerabialiśmy „Dziady”. Pani maglowała nas z tych duchów, a ja nigdy nie mogłem zapamiętać, czy Józio był Rózią, czy Józia była Róziem..... Ale popatrzcie kto nadciąga z tamtego kierunku????(Na scenę zbliża się pochód uczniów w białych prześcieradłach, zawodzą)NarratorCóż to za mary?NarratorTo pochód z „Dziadów” Mickiewicza. Za życia byli mistrzami w ściąganiu, teraz cierpią katusze. NarratorTak ich mało? Chyba wszyscy powinniśmy do nich dołączyć, bo kto by w szkole nie M. Rodowicz „To ja, to ja, to ja”NarratorA pamiętacie jak przerabialiśmy mit o „Dedalu i Ikarze”. Nie posłuchał ojca i tak mu się porobiło...... żal chłopaka.... A co tam znowu się dzieje?NarratorKtóż to nadlatuje? Jakiś dziwny ptak. Toż to Ikar! Cóż za brawurowy lot!Ikar wykonuje popisowy piruet i krzyczy:Narrator IKARJakoby rok bez wiosny mieć chcieli, którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli”Przewraca się i z trudem To był upadek IKARPanowie i Panie, a którędy na Kretę? Znowu pobłądziłem. Trenowałem w aeroklubie „Niebiański lot”, później ojciec wziął mnie pod swoje skrzydła, ale urwałem mu się. Potrzebowałem wolności. Teraz błądzę, nie mogę znaleźć drogi do z nas, podobnie jak Ikar, dokonał kiedyś zdumiewającego odkrycia, że także rodzice mają niekiedy rację. Po latach to się wie. NarratorGdybyśmy wtedy słuchali mamy i taty, oj jakie mielibyśmy piękne oceny!!! Ale ilu z nas myślało wtedy o wkuwaniu. Każdy kombinował, co tu zrobić, by nic nie na melodię „Jedzie pociąg”NarratorMy tu gadu gadu, a przecież na dzisiejszy zjazd absolwentów przybył gość specjalny!!!! Nasza kochana pani profesor. Zaśpiewajmy jej wszystkiego najlepszegoPiosenka „Wszystkiego najlepszego” D. RinnNarratorNasza kochana pani profesor. Wzruszyłam się do łez. Tyle lat i tyle pięknych tu płacze? Kto ryczy? Ktoś kogoś bije??? Oj tak nie może być! Pamiętacie mnie chyba i moje możliwości. Zawsze stanę w obronie słabszych, a siłę czerpię z boksu. W najbliższym czasie roześlę wam zaproszenie na moją Franek Kimono „Nie rycz mała, nie rycz”NarratorTak miło nam się spędza ten czas, a impreza dobiega końca. Mam pomysł... Zatańczmy na koniec nasz szkolny taniec, a później w takich nastrojach zapraszam na domówkę. Rumuńskie disco polo Katalog Katarzyna SobolewskaUroczystości, ScenariuszeScenariusz uroczystości pożegnania absolwentów (szkoły podstawowej, gimnazjum) Scenariusz uroczystości pożegnania absolwentów (szkoły podstawowej, gimnazjum) "A droga wiedzie w przód i w przód " - Na scenie stół, dwa krzesła, rekwizyty związane z prezentowanymi tekstami, w tle motto; - Osoba prowadząca zapowiada kolejne akty; prezentuje umieszczone na specjalnych tablicach tytuły aktów; - Z boku sceny stoi Poeta w czarnej pelerynie i w czarnym kapeluszu: wygłasza sentencje - zapowiada lub komentuje, - Akompaniament muzyczny - na pianinie znane piosenki, np.: "Pieski małe dwa...(akt 1.), "Tak bardzo się starałem...(akt 2). Akt 1. "Z życia przedszkolaka" POETA Choćby się nosem kręciło, na babcię pyskowało, szczęście zawsze ogromne, gdy lat jeszcze mało. RECYTATOR (w tle scenka) Już od rana na podwórzu, wśród patyków i wśród liści, przykucnęli nad kałużą pracowici kałużyści. Wygrzebują brud z kałuży, niech kałuża będzie czysta! Pełne ręce ma roboty każdy dzielny kałużysta! Rękawiczką i chusteczką dwóch błocistów chodnik czyści Obrzucają się szyszkami bardzo dzielni szyszkowiści. NARRATOR W bardzo pięknej sukni w kwiaty pisze mama list do taty: DZIEWCZYNA "Kochany tato! Bardzo cię kocham! Kochany tato! Nudno mi trochę! Więc kup mi, proszę, trzy niespodzianki: żywego pieska, misia i sanki, i jeszcze rower, i jeszcze za to bardzo cię kocham, kochany tato!" NARRATOR W pięknej kurtce od piżamy pisze tata list do mamy: CHŁOPAK "Kochana mamo! Jestem już grzeczny i nie grymaszę przy zupach mlecznych! Więc kup mi, proszę, trzy niespodzianki: lalkę i pralkę, i wycinanki, i jeszcze farby kup mi tak samo! Bardzo cię kocham, kochana mamo!" NARRATOR Tutaj się kończy zabawa cała- mama córeczkę spać zawołała. RECYTATOR Za tym domem stoi buda i w tej budzie jest - tylko nie bój się, tatusiu! tylko nie bój się, tatusiu! - taki wielki pies. Ma czerwony wielki jęzor i ogromne kły - tylko nie bój się, tatusiu! tylko nie bój się, tatusiu! i jest strasznie zły! Tylko nie bój się, tatusiu, przecież jest nas dwóch! Widzisz, nawet nie zaszczekał! Taki wielki, a ucieka! Ale z ciebie zuch, tatusiu! Ale z nas jest zuch! RECYTATOR Jak mi ręce urosną, jak mi nogi urosną, jak już będę dorosła i wysoka jak sosna, to zostanę, zostanę, zostanę...no, kim? To na pewno zostanę lekarzem! Przyjdę w białym fartuchu, mamie zajrzę do ucha, tatę klepnę po brzuchu, powiem: "Trzymaj się, zuchu!, i zapiszę, zapiszę, zapiszę...no, co? I zapiszę paskudne lekarstwo! Co mi płacze i krzyki Będę robić zastrzyki! Będę strasznie się trudzić! A gdy już mi się znudzi, to zostanę, zostanę, zostanę...no, kim? To zostanę okrutnym piratem! Nie posłucham się taty, będę strzelać z armaty! Będę w workach pękatych przechowywać dukaty! Będę straszną mieć brodę i pistolet, i co? I piracką opaskę na oku! Co mi wiatry i burze! Mogą trwać jak najdłużej! A jak nimi się znużę, to pojadę, pojadę, pojadę...no, gdzie? To pojadę z powrotem do mamy! Akt 2. "W szkolnej ławce" POETA Dzieci i zegarków nie można stale nakręcać, trzeba im też dać czas do chodzenia. DZIEWCZYNA (w tle scenka) Szybko, zbudź się, szybko, wstawaj! Szybko, szybko, stygnie kawa! Szybko, zęby myj i ręce! Szybko, światło gaś w łazience! Szybko, tata na nas czeka! Szybko, tramwaj nam ucieka! Szybko, szybko, bez hałasu! Szybko, szybko, nie ma czasu! CHŁOPAK Na nic nigdy nie ma czasu... A ja chciałbym przez kałuże iść godzinę albo dłużej, trzy godziny lizać lody, gapić się na samochody i na deszcz, co leci z góry, i na żaby, i na chmury, albo z błota lepić kule i nie spieszyć się w ogóle... Chciałbym wszystko robić wolno, ale mi nie wolno... RECYTATOR Ja nie lubię chodzić do szkoły choć nic nie ma we mnie z lenia. Ja nie lubię chodzić do szkoły - bo w tornistrze nie mieszczą się marzenia W szkole jest wielki porządek, nikt nie trzyma pod ławką marzeń. Muszę zostawiać je w domu pod stołem albo w jakiejś szparze. A one przez ten czas rosną, odbywają samotne podróże. I kiedy wracam ze szkoły za dalekie są i na mnie za duże. NARRATOR (w tle scenka) Ryczą w klasie dokazują najgrzeczniejszych kotem szczują ryczą biją się po łapie chcą położyć się na mapie na przyrodzie lepsza draka wypchanego szczypią ptaka nogi skaczą skrzypią ławki kogoś biorą za nogawki piszczą wyją głośno chrapią książkę do religii drapią Nagle sfrunął anioł biały mówi - ANIOŁ - lubię te kawały UCZNIOWIE (bohaterowie scenki) Każdy ma wady - nawet najlepszy. Jesteśmy tylko ludźmi, nie aniołami. (na zmianę) Bo gdyby do szkoły chodziły anioły, wyglądałoby to dość zabawnie. A poza tym anioł anioła w czasie lekcji piórnikiem nie walnie! Gdyby do szkoły chodziły anioły, nie wiem, jakie stawiano by stopnie. Tyle tylko, że wtedy przerwa Byłaby nudna okropnie! Bo na anielskiej przerwie chodzono by parami: - Dzień dobry! - Przepraszam! - Och! Ach! Bo na anielskiej przerwie, tak mówiąc między nami, nudno by było, że aż strach! Do naszej szkoły nie chodzą anioły. Rzec by można, że nawet odwrotnie! Czasem słychać tu wrzaski piekielne, Podkreślano to już wielokrotnie. Jeśli coś fruwa po klasie - to gąbka albo trampki ciśnięte w zapale, Tyle tylko, że duża przerwa w naszej szkole wygląda wspaniale! Akt 3. "W stronę dorosłości " (zmiana dekoracji; zamiast stołu i krzeseł pojawiają się drogowskazy z napisami "przyjaźń, "tolerancja," "sprawiedliwość, "miłość" i in.) CHÓR "Odpowie ci wiatr..." (piosenka z akompaniamentem gitary) Przez ile dróg musi przejść każdy z nas, by mógł człowiekiem się stać? Przez ile mórz lecieć ma biały ptak, nim w końcu opadnie na piach? Przez ile lat będzie ten kanion trwał nim w końcu rozkruszy go czas? Odpowie ci wiatr, wiejący przez świat. Odpowie ci, bracie, tylko wiatr. Przez ile lat przetrwa ten górski szczyt, nim deszcz go na mórz zniesie dno? Przez ile ksiąg pisze się ludzki byt, nim wolność w nim wypisze ktoś? Przez ile lat nie odważy się nikt, zawołać, że czas zmienić świat? Odpowie ci wiatr, wiejący przez świat. Odpowie ci, bracie, tylko wiatr. scena 1. POETA Są tacy, co zostają w domu, i tacy, co odchodzą. Zawsze tak było. Każdy może sam wybrać, ale musi to zrobić, póki jeszcze czas i w żadnym razie nie rozmyślić się. RECYTATOR Pewnego dnia wyjdę z domu o świcie, tak cicho, że nawet się nie zbudzicie. I pójdę, i będę wędrować po świecie, i nigdy mnie nie znajdziecie, I nie wezmę ze sobą nikogo, tylko tego małego chłopaka, co wczoraj na schodach płakał, a dlaczego- to tego nie chciał powiedzieć nikomu. I będziemy tak szli i szli, drogami, lasami, polami, i każdy dzieciak i każdy pies będzie mógł iść razem z nami. I będziemy tak szli i szli przez wsie, przez miasta, przez góry, przez morza, przez gwiazdy, przez chmury, aż kiedyś, po latach wielu, staniemy wreszcie u celu. I będzie tam ciepła ziemia i dużo, dużo nieba, i każdy będzie miał to, czego najbardziej mu trzeba. I nikt nikogo nie będzie się bać. I nikt z nikogo nie będzie się śmiać. I każdy będzie rozumiał każdego. I będzie wspaniale! Tak! I niczego nie będzie nam brak! I tęsknić nie będę wcale! I tęsknić nie będę wcale! I tylko czasami, czasami pomyślę, że byłoby dobrze, gdybyście wy byli z nami... scena 2. POETA Codziennie należy przeczytać dobry wiersz, obejrzeć piękny obraz lub porozmawiać serdecznie z przyjacielem. MAŁY KSIĄŻĘ i PILOT - Tego, co najważniejsze, okiem zobaczyć nie można... - Oczywiście... - To samo jest z kwiatem. Jeśli kochasz kwiat, który znajduje się na jednej z gwiazd, jakże przyjemnie jest popatrzeć w niebo. Wszystkie gwiazdy są ukwiecone.. - Oczywiście. - Nocą będziesz oglądał gwiazdy. Moja jest zbyt mała, abym mógł pokazać ci, gdzie jest. To lepiej. Moja gwiazda będzie dla ciebie jedną spośród wielu gwiazd...Dlatego przyjemnie ci będzie patrzeć na nie. Każda z nich będzie twoim przyjacielem. (...) będziesz miał takie gwiazdy, jakich nie ma nikt. - Co chcesz przez to powiedzieć? - Gdy popatrzysz nocą w niebo, wszystkie gwiazdy będą się śmiały do ciebie, ponieważ ja będę mieszkał i śmiał się na jednej z nich. Twoje gwiazdy będą się śmiały. (...) A gdy się pocieszysz (...) będziesz zadowolony z tego, że mnie znałeś. Będziesz zawsze mym przyjacielem. scena 3. POETA Jeśli ktoś kogoś kocha, nie pyta, co mu miłość daje. RECYTATOR Miłość to znaczy patrzeć na siebie, Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy, Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu. A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie, Ze zmartwień różnych swoje serce leczy, Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu. CHŁOPAK i DZIEWCZYNA - Powiedz mi, jak mnie kochasz. - Powiem. - Więc? - Kocham cię w słońcu. I przy blasku świec. Kocham cię w kapeluszu i berecie. W wielkim wietrze na szosie i na koncercie. W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach. W morzu. W górach. W kaloszach. I boso. Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą. I wiosną, kiedy jaskółka przylata. - A latem jak mnie kochasz? - Jak treść lata. - A jesienią, gdy chmurki i humorki? - Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki. - A gdy zima posrebrzy ramy okien? - Wtedy kocham cię jak wesoły ogień. Blisko przy twoim sercu. Koło niego. A za oknami śnieg. Wrony na śniegu. scena 4. POETA Szukać prawdy, kochać piękno, chcieć dobra, czynić najlepsze - to zadanie i cel człowieka. RECYTATOR Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka gdyby wszyscy byli tak silni jak konie gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości gdyby każdy miał to samo nikt nikomu nie byłby potrzebny Dziękuję Ci że sprawiedliwość Twoja jest nierównością to co mam i to czego nie mam nawet to czego nie mogę komu dać zawsze jest komuś potrzebne jest noc żeby był dzień ciemno żeby świeciła gwiazda jest ostatnie spotkanie i rozłąka pierwsza modlimy się bo inni się nie modlą wierzymy bo inni nie wierzą umieramy za tych co nie chcą umierać kochamy bo innym serce wychłódło list przybliża bo inny oddala nierówni potrzebują siebie im najłatwiej zrozumieć że każdy jest dla wszystkich i odczytywać całość scena 5. POETA Jeśli nie wiesz, dokąd iść, sama cię droga poprowadzi. RECYTATOR A droga wiedzie w przód i w przód, Skąd się zaczęła, tuż za progiem - I w dal przede mną mknie na wschód, A ja wciąż za nią - tak jak mogę... Skorymi stopy za nią w ślad - Aż w szerszą się rozpłynie drogę, Gdzie strumień licznych dróg już wpadł A potem dokąd? - rzec nie mogę. RECYTATOR Niech cię nie niepokoją Cierpienia twe i błędy. Wszędy są drogi proste, Lecz i manowce są wszędy. O to chodzi jedynie, By naprzód wciąż iść śmiało, Bo zawsze się dochodzi Gdzie indziej, niż się chciało. Zostanie kamień z napisem: Tu leży taki a taki. Każdy z nas jest Odysem, Co wraca do swej Itaki. Epilog POETA (na tle wszystkich) Nie, nic się nie kończy, nie kończy się niebo, nie kończy się ziemia, nie kończą się drogi, lasy i morza. WSZYSCY Dlatego idź przed siebie, licz powoli kroki. CHÓR (lub wszyscy) Jutro popłyniemy daleko, jeszcze dalej niż te obłoki, pokłonimy się nowym brzegom, odkryjemy nowe zatoki. Starym borom nowe imię, nowe ptaki znajdziemy i wody, posłuchamy, jak bije olbrzymie, zielone serce przyrody. Nowe ryby znajdziemy w jeziorach, nowe gwiazdy złowimy w niebie, popłyniemy daleko, daleko, jak najdalej, jak najdalej przed siebie. Opracowanie: Katarzyna Sobolewska SP nr 84 w Poznaniu Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione. Katalog Joanna Marcinczyk, 2014-03-20KaliskaUroczystości, ScenariuszeScenariusz uroczystości pożegnania absolwentów gimnazjum Scenariusz zakończenia roku szkolnego Pożegnanie uczniów klas III gimnazjum I Część oficjalna 1. Polonez ( uczniowie klas III) 2. Uczniowie klas III zajmują miejsca z przodu Sali w dwóch kolumnach 3. Prowadząca I - „Ile razem dróg przebytych ? Ile ścieżek przedeptanych ? (...) Ile w trudzie nieustannym Wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń ? (...) Chciałbym wszystkie takie chwile Ocalić od zapomnienia”. Słowami Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego rozpoczynamy naszą dzisiejszą uroczystość. Nadszedł dzień, kiedy przyszło nam się pożegnać. Minęło kilka lat, odkąd wstąpiliśmy w mury tej szkoły, podczas których stawaliśmy się dojrzalsi, starsi. Dziś nadeszła pora rozstania z nauczycielami, przyjaciółmi i beztroskimi latami, które pozostaną na zawsze w tych murach. Każdy z nas zostawi w tej szkole cząstkę siebie. Tu przeżywaliśmy nasze sukcesy i gorycz porażek. Tu zawiązały się nasze przyjaźnie, które teraz będą musiały przejść próby rozłąki. Minione lata będą na pewno najmilszym wspomnieniem. Dziś nasze serca przepełnia nie tylko radość z ukończenia gimnazjum, ale także smutek z powodu rozstania z tym wszystkim, co stanowiło istotę naszego życia w ostatnich latach. I choć nieraz przysparzaliśmy wielu zmartwień naszym nauczycielom, chcielibyśmy, aby w ich pamięci pozostały tylko te lepsze chwile. W tym szczególnym dla nas dniu Witamy wszystkich na uroczystości zakończenia roku szkolnego -2007/2008 oraz na pożegnaniu klas trzecich. Prowadząca II Witamy serdecznie:  Panią Dyrektor   Rodziców  Nauczycieli oraz pracowników szkoły  A przede wszystkim was drodzy uczniowie 4. Wprowadzenie sztandarów (…..) Do hymnu Do hymnu Gimnazjum Po hymnie - Spocznij Proszę o zabranie głosu panią dyrektor – prowadząca I 3. Wystąpienie pani dyrektor Proszę o zabranie głosu _______________________ 4. Wystąpienie zaproszonych gości 5. Ceremonia przekazania sztandaru 6. Ślubowanie uczniów klas III – Pani Dyrektor 7. Teraz czas na wyróżnienia . Proszę panią dyrektor i wychowawców klas III o wręczenie wyróżnień i nagród - prowadząca II 8. Wyprowadzenie sztandarów 9. Proszę uczniów klas III o zajęcie miejsc – prowadząca I II Część artystyczna Narrator I Zapraszamy was na prezentację Pt. Wspomnień czar … zobaczycie jak zmienili się nasi uczniowie od czasów nauczania początkowego po czas gimnazjum oraz jak minął nam ten rok szkolny. Narrator I i II Zapraszamy! Narratorami są jedna osoba z klasy III A i jedna osoba z klasy III B. Razem: Takie były nasze początki... Narrator I: Dawno, dawno temu, gdy byliśmy jeszcze tacy mali i tacy przestraszeni. Narrator II: Dawno, dawno temu, gdy dziewczynki z naszej klasy nosiły kokardy Narrator I: ...a chłopcy krótkie spodenki Narrator II: ...pierwszy raz ujrzeliśmy naszą szkołę podstawową Narrator I: pełni nadziei i oczekiwań Narrator II: pełni nowych wrażeń Narrator I: wyrwani spod opiekuńczych skrzydeł naszych kochanych rodziców Narrator II: rzuceni na głęboką wodę nowych wyzwań Narrator I: rozpoczęliśmy nowe życie Narrator II: na naszej drodze spotkaliśmy Panią _________ i Panią _________, Narrator I: które przez następne trzy lata nas uczyły i nam matkowały Narrator II: ucząc nas pierwszych literek i cyferek Narrator I: to one jako pierwsze pokazały nam, że szkoła wcale nie musi być taka groźna Narrator II: a nauka może być przyjemnością Narrator I: Takie były nasze początki, niestety czas nieubłaganie szybko ucieka Narrator II: Minął rok, drugi i trzeci... i już nie byliśmy tacy żądni wiedzy i pełni zapału. Narrator I: I tak pełni młodzieńczego buntu kończyliśmy szkołę podstawową. Narrator II: Przed nami były dwa najcudowniejsze miesiące wakacji przed rozpoczęciem nauki w gimnazjum przez duże "G". Narrator I: Po wakacjach rozpoczęliśmy kolejne trzy lata w nowej szkole, w gimnazjum chociaż otoczenie było bardzo znajome, Narrator II: Wielu nauczycieli znaliśmy ze szkoły podstawowej, Narrator I: Niestety wraz ze szkołą zmieniły się również wymagania, Narrator II: Droga przez gimnazjum była trudna i kręta Narrator I: Dla jednych usłana różami, dla drugich przeszkodami, Narrator II: Pełna wzlotów a czasami bolesnych upadków, Narrator I: Droga, podczas której zaczęliśmy wchodzić w dorosłe życie, Narrator II: Zresztą popatrzcie na to sami. Oto ostatni jej fragment - rok szkolny 2007/2008 Narrator II Czy pamiętacie pierwszy września , kiedy to ze smutkiem w oczach i rozpaczą sercu przekraczaliśmy po raz kolejny mury szkoły? Z żalem myśleliśmy minionych wakacjach, a następne wydawały się tak odległe. Rok szkolny rozpoczęła jak zwykle Pani Dyrektor, a uczniowie po raz pierwszy po wielu przymiarkach założyli nowe wdzianka – szkole mundurki. Pierwszy tydzień minął jak zwykle na szukaniu sal, kupowaniu podręczników i zapamiętywaniu planu, ale potem wszystko ruszyło pełną parą. Pierwszym ważnym wydarzeniem w naszej szkole były wybory do Samorządu Uczniowskiego, w których wybraliśmy naszych przedstawicieli. Ale hola, hola … zostać prawdziwym gimnazjalistą nie jest tak łatwo. Przekonali się o tym uczniowie obecnych klas I-szych, którzy aby stać się pełnoprawnymi gimnazjalistami musieli złożyć ślubowanie, które potwierdzili podpisem , a na dowód, że są gotowi na niespodzianki i trudności, które niesie ze sobą nauka w gimnazjum pokonać tor przeszkód. A w październiku jak co roku obchodziliśmy Dzień Edukacji Narodowej popularnie zwany Dniem Nauczyciela. Akademię z tej okazji poprowadzili : …………. – oczywiście nie obyło się bez przemówień, życzeń oraz nagród. Również wychowankowie nie zapomnieli o swoich nauczycielach, a wszystko z humorem i na wesoło. Jak to zwykle w naszej szkole i w tym roku nie zbrakło imprez, akademii, uroczystości oraz konkursów. W styczniu graliśmy dla Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Handlowaliśmy, licytowaliśmy wszystko po to, aby móc pomóc innym. No a w lutym już po raz 10 odbył się u nas Gminny Konkurs Wiedzy o Kociewiu. Zachęceni przez P. Dyr. ……….oraz pod urokiem dziewcząt z zespołu regionalnego uczestnicy pilnie pracowali, ale też świetnie się bawili. Naszą szkołę reprezentowały …………………, które zajęły ostatecznie 2 miejsce. No a w marcu po raz pierwszy od bardzo dawna świętowaliśmy oficjalnie Dzień Kobiet, biedny Dawid się nasłuchał, a dziewczyny to nawet wałkiem bić go chciały. Było bardzo, bardzo wesoło. No ale nie samą zabawą żyje człowiek-musi być też bardziej poważnie i rozsądnie, z morałem-dlatego w tym roku nadal przygotowaliśmy apele, które mają na celu poprawić nasze bezpieczeństwo i zwrócić uwagę na problemy współczesnego świata. Dobra, dobra dosyć o nauce: Czymże byłaby bez wyjazdów i wycieczek-No a w tym roku trochę się działo: Byliśmy: W Szpęgawsku, Piasecznie i Pelplinie Klasy II podążyły śladami pierwszych Piastów Zwiedziliśmy Stutthof-miejsce męczeństwa W ramach projektu „Magic English” Byliśmy w Konsulacie Brytyjskim A Einstein poprowadził nas za rękę do Torunia Przewodnicząca Samorządu Uczniowskiego zwiedziła Warszawę Brzady pojechały w Góry A nasi nauczyciele chcieli zawojować wielki świat ->pani …….. i pan ……….. – były w Niemczech ->a pan ………… poleciał do Barcelony No a w kwietniu mieliśmy wielkie Święto Szkoły, którego obchody rozpoczęły się mszą. Do użytku oddane zostało nowe skrzydło szkoły. Z tej okazji na uroczystą akademię przybyli liczni goście. Nie odbyło się bez gratulacji, a przybyli goście życzyli nam dużo zadowolenia z użytkowania nowego skrzydła. Uroczystą akademię uświetnił występ Brzad oraz uczniów naszej szkoły w przedstawieniu na podstawie sztuki Bernarda Sychty „ Wesele Kociewskie” . Ksiądz ……… pobłogosławił nowe pomieszczenia, Pani Dyrektor oraz przybyli goście symbolicznie przecięli wstęgę, a później zwiedzili wystawy tematyczne przygotowane przez nauczycieli naszej szkoły. Wkrótce po tym wielkim wydarzeniu, przyszedł czas na coś, co nie było dla nas mniej ważne - decydujące starcie – egzamin gimnazjalny – sprawdzian naszej wiedzy i umiejętności. No a w czerwcu przyszedł czas na zabawę. Dzień Dziecka odbył się w naszej szkole jak zwykle na wesoło – był niezwykły pokaz mody niczym z wybiegów w Mediolanie, Rzymie czy Paryżu, występy najznakomitszych gwiazd tutejszego SHOW BUSINESSU, występy grupy tanecznej oraz Europejski Quiz na wesoło. Po wszystkim przerwa na poczęstunek przygotowany przez Radę Rodziców oraz pamiątkowe fotki. Narrator I: I tak nadszedł czas ostatnich pożegnań i podziękowań dla nauczycieli. Narrator II: Dzięki Wam przeżyliśmy w szkole tak wiele. Narrator I: Tyle sukcesów, niekiedy porażek. Narrator II: Spotkaliśmy tyle wyrozumiałych i kochanych ludzi, dzięki którym, nasza nauka i nasze wychowanie były możliwe. Narrator I: Dziękujemy po raz ostatni! Narrator II: Pani Dyrektor, i Wam drodzy wychowawcy za troskę i opiekę aż do końca. Narrator I W szkole o nasza edukację troszczyło się wielu znakomitych pedagogów, za co jesteśmy im wdzięczni. Narrator II Najmilej wspominamy: Nauczycieli Wyrozumiałych, których dewiza brzmiała „Błądzić jest rzeczą ludzką”. Narrator I Nauczycieli Humanistów, ze stoickim spokojem głoszących: „Sprawdziłem wasze klasówki i… cóż, człowiekiem jestem i nic, co ludzkie nie jest mi obce”. Narrator II Nauczycieli Lubiących Eksperymenty, którzy z pasją odkrywcy pytali: „Zobaczymy, co się stanie, jeżeli wezmę Cię do odpowiedzi?” Narrator I Nauczycieli Konferansjerów, szukających talentów, którzy z wiarą mówili: „Dobrze się zapowiadasz!” Narrator II Nauczycieli Daltonistów, którzy w czasie wykładów zadowoleniem stwierdzali: „To jasne jak czarne na białym”. Narrator I Nauczycieli Kmiciców, machających piórem niczym szabelka. Ich ulubionym cięciem było powiedzenie: „Kończ waść, wstydu sobie oszczędź!” Narrator II Nauczycieli Piekarzy, którzy jako wybitni fachowcy w swojej dziedzinie jednoznacznie stwierdzali: „Z tej mąki chleba nie będzie…” Narrator I Nauczycieli Rockmanów głośno śpiewających „Dostaniesz… mniej niż zero!” Narrator II: Jeszcze raz wszystkim dziękujemy, bo to dzięki Wam nasza szkoła na całe życie pozostanie w naszych sercach. Narrator I: Nadszedł najważniejszy moment. Chcemy podziękować naszym rodzicom! Dobrze wiemy, że nikt nie kocha nas bardziej niż Wy. Narrator II: I w zasadzie wystarczającym powodem tej miłości jest fakt, iż jesteśmy Waszymi dziećmi. Narrator I: Może nie zawsze spełniamy Wasze oczekiwania, może nasze świadectwa nie są takie jak sobie wymarzyliście - przepraszamy! Narrator II: Ale przyjdzie jeszcze czas kiedy będziecie z nas dumni. Narrator I: A dzisiaj chcemy podziękować za cierpliwość, wyrozumiałość, miłość. - w tle gra nastrojowa muzyka - "Ile razem dróg przebytych" Marka Grechuty) Narrator II I tak kończymy ten rok szkolny, życzymy wszystkim dużo radości, miłości i wielu sukcesów. Narrator I Mamy nadzieję, że jeszcze się spotkamy. Narrator I i II Do widzenia!!! Narrator I Rodziców, nauczycieli, pracowników szkoły oraz oczywiście uczniów klas III-ich zapraszamy na poczęstunek. Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.

spotkanie absolwentów po latach scenariusz